UNIVERSE217, ACID BABY, FUROR, THIRDDIVE 20/9 UNDERWORLD CLUB

Η αλήθεια είναι ότι υπήρχαν εκπλήξεις για μένα σ' αυτό το live.Και μ’ αρέσουν πολύ οι εκπλήξεις. Η αλήθεια είναι επίσης ότι καθ' όλη τη διάρκεια του live είχα έναν τόσο δυνατό πονοκέφαλο που δε μ’ άφηνε επ’ ουδενί να απολαύσω και να προσέξω το live όσο θα 'θελα. Στο θέμα αυτό θα επανέρθω αργότερα. Θα πρέπει να ομολογήσω ότι εκείνη τη μέρα πηγαίναμε στο Underworld εκείνο το βράδυ για να ακούσoυμε Acid Baby και Universe217,όχι μόνο επειδή πήραμε προσωπική πρόσκληση από τον αγαπητό The Heretic Parthos D'Arquette(ελληνιστί Παναγιώτης, ο τραγουδιστής των Acid Baby) αλλά και επειδή αυτό το live δεν είναι απ 'αυτά που θα διακινδύνευα να χάσω... Μπήκαμε λοιπόν, και μετά τα απαραίτητα καλωσορίσματα από φίλους ,γνωστούς και μη, συνειδητοποίησα ότι η πρώτη μπάντα είχε ήδη ξεκινήσει να παίζει, και ότι ,ήδη αυτό που άκουγα μου άρεσε πάρα πολύ, σε σημείο που να 'χω πιάσει ήδη το ρυθμό και να αρχίζω να μπαίνω στο κλίμα της μπάντας, πριν καλά καλά αφήσω κάπου τα πράγματα, να βρούμε μέρος να κάτσουμε (όρθιοι εννοώ.. μη πάει το νου σας σε αραλίκια...σε live πάμε) και καταναλώσω την ελάχιστη ποσότητα μπύρας που θα μου επιτρέψει για να μπω στο mode "είμαι-σε-live-και-γουστάρω". "Καλή αρχή" σκέφτηκα και πίνοντας μια γενναία γουλιά amstel και παρατηρώντας καλύτερα τους τύπους στη σκηνή, κατάλαβα ότι ο κιθαρίστας και ο ντράμερ δε μου ήταν καθόλου άγνωστοι. Ο Νίκος στη κιθάρα και ο Μάριος στη ντράμς, και οι δυο γνωστοί από Liquidust ενώ ο Νίκος τραγουδάει στους Cube (τους θυμάστε... έπαιξαν support se Therapy?).Τον μπασίστα και τον άλλο κιθαρίστα-τραγουδιστή δε τους είχα ξαναδεί, όμως όλοι μαζί ήταν απίστευτα δεμένοι. Έπαιξαν ένα set με δικά τους τραγούδια που μου θύμισαν έντονα ότι η heavy rock, όσο σύγχρονη κι αν είναι σαν ιδίωμα δεν παύει να χει τις ρίζες της στα 70'ς, και ότι μπορείς να εξερευνήσεις τα μονοπάτια της heavy rock πατώντας στα βήματα που μας έδειξαν οι παππούδες Bad Company,oι all-time-classic Led Zeppelin,οι πρώιμοι Judas Priest του Rocka Rolla και του Sad Wings Of Destiny και, γιατί όχι, οι Eloy όπως θα ακουγόταν χωρίς πλήκτρα ή Wishbone Ash μετά από ένα ποτισμένο με μπύρα jam στα τελειώματα μιας μικρής συναυλίας σ’ ένα κακόφημο αμερικάνικο μπάρ... Απ' ότι πληροφορήθηκα αργότερα, οι THIRDDIVE δεν είναι μια καινούρια μπάντα, όπως υποψιάστηκα στην αρχή, αλλά ισχύουν εδώ και πολύ καιρό, απλά δρουν ακόμα πιο "underground" ακόμα και για τα standard των underground συγκροτημάτων.. Το ζήτημα είναι όμως ότι το Live άνοιξε πανέμορφα και με πολλή διάθεση για έντονη συνέχεια... Το αν ο πούστης πονοκέφαλος που εμφανίστηκε την ώρα που ξεκίνησαν να παίζουν οι FUROR ήρθε εξαιτίας τους ή απλά συνέπεσε εξ αιτίας της κούρασης, της κατανάλωσης αλκοόλ και της αϋπνίας, ή απλά ήταν ένας συνδυασμός και των δύο, μάλλον δε θα το μάθω ποτέ. Το μόνο στάνταρ είναι πάντως πως ήρθαν με σκοπό να τα κάνουν όλα πουτάνα και τα κατάφεραν στο έπακρο. Ο συνδυασμός metal-hardcore-nu metal που έπαιξαν απομακρύνεται πολύ από τα ακούσματα τα οποία μπορώ να καυχηθώ πως "κατέχω", ωστόσο η συμμετοχή του, αρκετού θα έλεγα, κόσμου που ήρθε να τους δει οι οποίοι δε σταμάτησαν να "αλληλοσκοτώνονται" καθ΄ όλη τη διάρκεια του live και τα συνολικά τρία (3!!) stage diving του μπασίστα (ή μήπως ήταν ο κιθαρίστας??? Ήδη είχα πιει πολύ...) μου έδωσαν μια πολύ καλή live εικόνα γι αυτό το συγκρότημα. Αν σ' αυτά προσθέσουμε αυτό το πολύ συμπαγές ρυθμικό feedback που κατάφεραν να δώσουν στον ήχο τους, και την άνεσή τους πάνω στη σκηνή, μπορώ να πω ότι σε μερικά σημεία, μου άρεσαν αρκετά. Κι ενώ ο πονοκέφαλος είχε ήδη εγκατασταθεί για τα καλά στο κεφάλι μου, και εγώ είχα πέσει σε έναν καναπέ προσπαθώντας να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά και χαζεύοντας τις φούσκες από σαπουνάδα που έφτιαχνε η Ελενίτσα να προσγειώνονται σε κόσμο και να αφήνουν μια μικρή στρογγυλή στάμπα, είδα να πλησιάζει ένα άσπρο πλάσμα και να ανεβαίνει πάνω στη σκηνή κρατώντας μεγάλα και μικρά τύμπανα. Προσπαθώντας να συγκρατήσω το τριπ που άρχισε να υλοποιείται για ινδιάνους μάγους, χαμένους πολιτισμούς και ανθρωποθυσίες, άνοιξα διάπλατα τα μάτια μου και προσπάθησα να δω. Και ναι, δεν ήταν άλλος απ τον Heretic Parthos D'Arquette,που ανέβαινε στη σκηνή φορώντας μια ολόσωμη άσπρη φορεσιά που παρέπεμπε σε μίαν άλλη εποχή. Επίσης το stage είχε γεμίσει με διάφορα τύμπανα, ένα τουμπερλέκι κι άλλο ένα τεράστιο αφρικάνικο τύμπανο, κι ενώ η μπάντα ετοιμαζόταν, ο τραγουδιστής, κατά τη συνήθειά του ξεκίνησε να κουβεντιάζει με τον κόσμο και να λέει διάφορα αστεία. Γενικώς ,το σκηνικό άλλαξε, και οι ACID BABY με την είσοδό τους μας έδειξαν για άλλη μια φορά για ποίο λόγο θεωρούνται απ τις μπάντες που δε σου αφήνουν καμιά αμφιβολία ότι θα τα κατάφερναν εξ ίσου και σε ένα πιο μεγάλο ακροατήριο, και ότι θα άξιζαν κάτι τέτοιο. Πολύ δεμένη μπάντα, με μεγάλη άνεση στο να εναλλάσσει το σκληρό με το γλυκό, τη μελωδία με τον τσεκουράτο ρυθμό, το σκάψιμο στο κεφάλι μου που πονούσε αισχρά, και τον απόλυτο συντονισμό σε παλιά κομμάτια όπως το( Keerie L.Lation,Shedding the skin) αλλά και τα πιο καινούρια (Carpenter King).Η απουσία των πλήκτρων ήταν αισθητή αλλά ας μην είμαστε και πλεονέκτες...Ειδικά στην αρχή, που ο τραγουδιστής συνόδεψε τη μπάντα με διάφορα κρουστά ,μεγάλα και μικρά, και γενικά η πιο πειραματική και ethnic προσέγγιση των Acid Baby στο heavy rock ιδίωμα είναι τα σίγουρα συστατικά για μια μπάντα που, αν μη τι άλλο, δε περνάει για κανένα λόγο απαρατήρητη. Ήδη οι ηχογραφήσεις του πρώτου τους δίσκου "The Blind Won't Mind" έχουν ολοκληρωθεί, και αναμένεται η κυκλοφορία του, μιας και το μόνο που λείπει είναι η στέγη της κατάλληλης εταιρείας... Και κάπου εκεί που η ώρα είχε περάσει και είχα αρχίσει να πιστεύω πως, σαν κάποιο Rock n Roll alien ,το κεφάλι μου θα άνοιγε κι από μέσα θα ξεπεταγόταν ο κόκκινος δαίμονας που καταβροχθίζει Decibel,ακούστηκε ένας περίεργος ήχος και τα ψιθυρίσματα από τα πηγαδάκια των λιγοστών πλέον, και χιλιοδαρμένων live-φρικιών (μαζί και εμείς...ω ναι!)που είχαν απομείνει, σταμάτησαν σα να ήταν συνεννοημένοι. Σα σκηνή από ταινία, Πάνω στο Stage βρισκόταν τέσσερις μουσικοί, λουσμένοι στο κόκκινο γυαλιστερό χρώμα των προβολέων και ξεκινούσαν ένα live που όσοι έμειναν για να το ακούσουν προφανώς δε θα ξεχάσουν ποτέ. Πολλές φορές χρησιμοποιούμε την έκφραση "μαγεία" για να περιγράψουμε μια μουσική, αλλά η αληθινή μαγεία εκείνης της νύχτας ήταν ότι με την πρώτη αργόσυρτη κραυγή της κιθάρας που ούρλιαξε σαν απελπισμένο ζώο στην έρημο, ο πονοκέφαλός μου εξαφανίστηκε ως δια μαγείας. Ίσως και να ταν ιδέα μου. Πάντως οι UNIVERSE217 εκείνη τη μέρα είχαν όρεξη. Η μουσική τους θα μπορούσε να περιγραφεί σαν "Non tempo" ή "Low tempo" rock, δε ξέρω. Ξέρω όμως πως εκεί που η ψυχεδέλεια συνάντησε το Doom ,και η Τάνια ανακάλυψε τις δυνατότητες της φωνής της ,κάπου εκεί που τα ξωτικά έμαθαν να jammaρουν με τους δαίμονες της κόλασης, και ο Μάνος ήταν πίσω από μια πέτρα και μάθαινε κιθάρα, όταν ο Geegor έντυνε τους ήχους των κυμάτων με τη βροντή του κεραυνού και ο George κρατούσε τους ήχους σταθερά δεμένους, σαν τις αλυσίδες ενός αρχαίου φαντάσματος, κάπου εκεί οι Universe217 βρήκαν τον ήχο τους και άρχισαν να με απασχολούν σαν μπάντα. Εγκώμιο? ίσως. Απροκάλυπτη διαφήμιση? Μπορεί. Το γεγονός όμως ότι κατά τη διάρκεια του Live ο χρόνος σταμάτησε, και όλοι μαζί μεταφερθήκαμε σε κάποιο άλλο χώρο και χρόνο, το γεγονός ότι στο τέλος δε μπορούσαμε καν να μιλήσουμε μεταξύ μας, το γεγονός ότι η Petalouditsa217 (από που να πήρε το nick άραγε?) έκανε τόσο κόπο κ τόσα χιλιόμετρα για να τους δει και να τους ακούσει αλλά στο τέλος έμεινε να κοιτάζει το κενό χωρίς να μιλάει αρκετή ώρα...Και όταν σταμάτησε να υπάρχει στ’ αυτιά μου το βουητό απ’ τη μουσική, όταν βγήκαμε έξω και χτύπησε ο καθαρός αέρας, όταν συνήρθαμε κάπως...Ο πονοκέφαλος βγήκε απ τη γωνία που είχε κρυφτεί και άρχισε να απειλεί ξανά την εγκεφαλική μου λειτουργία. Θα ‘θελα να γράψω κι άλλα αλλά η ώρα έχει περάσει αρκετά. Ακόμα ένα κρασάκι. Έφτασε κι ο Θανάσης. Ξεκινάμε τζαμάρισμα και blues.Καλή σας νύχτα.

Ευχαριστούμε μέσα από την καρδιά μας τον Chronic για το live report αυτό, οποίος ήρθε αρκετά χιλιόμετρα για να το απολαύσει… Να ‘σαι καλά duderino… Όπως και την Petalouditsa217 (που και αυτή ταξίδεψε από μακριά) για της φωτογραφίες. Να ‘στε καλά παιδάκια…

Chronic