CRIPPLED BLACK PHOENIX, MISUSE, JOE VOLK 28/4 AN CLUB

Το βράδυ του Σαββάτου θα μείνει χαραγμένο σίγουρα στην μνήμη μας, μιας και είχαμε καιρό να παρακολουθήσουμε ένα τόσο απολαυστικό σόου. Το ΑΝ Club εκείνη την μέρα μπορεί να μην ήταν κατάμεστο από κόσμο, αλλά όλη η ατμόσφαιρα που επικρατούσε ήταν αρκετά έντονη. Σε αυτό βοηθούσε και ο στολισμός της σκηνής με κισσούς, λουλούδια και λαμπιόνια γεγονός που σου έδινε μία αίσθηση ζεστασιάς και μαγείας. Γύρω στις δέκα ανέβηκε ο JOE VOLK με μόνα εφόδια την κιθάρα του και τη φωνή του για να ξεκινήσει η μαγική αυτή βραδιά. Όπως καταλαβαίνεται η αρχή ήταν λίγο ταξιδιάρικη, λίγο μελωδική, λίγο αποστομωτική μιας και δεν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε μόνο έναν καλλιτέχνη επί σκηνής ο οποίος προσπαθεί να περάσει αυτά που νιώθει και αισθάνεται στο κοινό με μοναδικά όπλα μια ακουστική και την πραγματικά εξαίσια και βελούδινη φωνή του. Όπως ήταν λογικό λοιπόν οι περισσότεροι δεν έδωσαν σημασία αφού επικρατούσε μία οχλαγωγία στο χώρο, αλλά όσοι δώσανε την κατάλληλη προσοχή θα σχημάτισαν στα μυαλό τους διάφορες εικόνες και συναισθήματα διάσπαρτα θα πέρναγαν μέσα τους. Εμάς σίγουρα μας κέντρισε την προσοχή όχι τόσο με τα κομμάτια του αλλά με την ταξιδιάρικη φωνή του η οποία σίγουρα μπορεί να καθηλώσει τον οποιοδήποτε. Αυτή η κατά κάποιο τρόπο εισαγωγική ενότητα της εν λόγω βραδιάς ήταν σίγουρα λοιπόν ό,τι έπρεπε για μυσταγωγία στο κλίμα που ήθελαν να μας βάλουν οι Crippled. Μετά από ένα τριαντάλεπτο set και κερδίζοντας το χειροκρότημα του κόσμου παρέδωσε την σκυτάλη στους MISUSE τους οποίους η αλήθεια είναι ότι είχαμε αρκετό καιρό να τους δούμε live. Από την πρώτη κιόλας νότα το post rock τους σε καθηλώνει… φυσικά και οι αλλαγές στους ρυθμούς των κομματιών τους σε κρατάει σε εγρήγορση αφού δεν καταντάει μονότονο αυτό που παίζουν. H συνταγή του στυλ ‘ακολουθούμε ένα κύριο θέμα είτε της κιθάρας είτε των πλήκτρων και πάνω σε αυτό χτίζουμε ένα κομμάτι εμπλουτίζοντας το σταδιακά σε ρυθμούς και ιδέες’ δουλεύει σίγουρα αρκετά καλά στους Misuse. Κατά κύριο λόγο ακούσαμε αρκετά νέα κομμάτια τα οποία όμως έχουν την υπογραφή και τον χαρακτήρα των group.Παρακολουθήσαμε μια αρκετά δεμένη μπάντα, η οποία έδειξε ότι είναι πλέον εδώ και πιστοποίησε ότι και στην Ελλάδα έχουμε πλέον αρκετά αξιόλογες μπάντες και σε αυτό το ιδίωμα. Με την εμφάνισή τους αυτή σίγουρα κέρδισαν αρκετούς νέους οπαδούς αλλά και οι πιο παλιοί αναμφίβολα παρακολούθησαν μια απολαυστική εμφάνιση από μία μπάντα της οποίας το συγκεκριμένο live σίγουρα θα συζητιέται για καιρό. Μετά από μία μικρή καθυστέρηση για να γίνουν οι απαραίτητες τελευταίες ρυθμίσεις η οχταμελής μπάντα, CRIPPLED BLACK PHOENIX, ανέβηκε στην σκηνή. Τώρα δεν ξέρουμε αν μπορούμε να αποτυπώσουμε σε μερικές γραμμές αυτά που είδαμε, νιώσαμε, αισθανθήκαμε. Μπορεί ναι μεν να είχαν κάποια προβλήματα στον ήχο (το τσέλο δεν ακουγότανε σχεδόν καθόλου), αλλά πιστεύουμε ότι αυτά δεν ήταν τίποτα μπροστά σε αυτά που βλέπαμε και ακούγαμε. Αν θέλετε την άποψη μας επί του θέματος ‘ήχος’ πιστεύουμε ό, τι ήταν αρκετά ικανοποιητικός αν αναλογιστούμε την ποσότητα των οργάνων και το μέγεθος της σκηνής του Αν. Έπαιξαν κομμάτια από το 10’, από τον δίσκο τους Α Love For Shared Disasters, νέα αλλά και μία έκπληξη (παίζοντας και τραγουδώντας ο έλληνας πληκτράς το ‘Γιάννη μου το μαντίλι σου’). Ξεκίνησαν πολύ δυναμικά με αρκετές φωνές να τραγουδάνε μαζί(σίγουρα απ’ τις πιο ονειρικές εισαγωγές που έχουμε ακούσει σε συναυλία) και η συνέχεια δεν μπορεί αν περιγραφτεί με λόγια. Δεν μιλάμε τόσο για την μουσική τους αλλά για τα συναισθήματα που βγήκαν. Πιστεύουμε ότι όσοι παραβρέθηκαν στο ΑΝ στον καθένα θα πέρναγαν διάφορες εικόνες και συναισθήματα. Αύτη είναι στην τελική και η ουσία της μουσικής όμως. Η μουσική τους σίγουρα μπορεί άνετα να ήταν το soundtrack μιας κοινωνικής ταινίας, ή οι ‘μελωδίες’ των ‘αγγέλων’. Και ξανά λέμε ότι τέτοιο live δύσκολα θα ξαναδούμε από άποψης συναισθημάτων γιατί είναι πολύ δύσκολο κάποιος να μπορεί να βγάλει τέτοιο feeling με τις μελωδίες του και αν ο δίσκος τους απλά είναι ωραίος, στο live τα πράγματα είναι αρκετές φορές καλύτερα. Το ότι ο κόσμος πέρναγε καλά φαινόταν με το χειροκρότημά του μετά το τέλος κάθε κομματιού(όπου χαρακτηριστικά όλοι περιμέναμε με κάποιου είδους ευλάβεια να πάψει να ακούγεται και η τελευταία νότα) αλλά και όταν τελείωσαν το κανονικό τους set όλοι ήθελαν και άλλο και αυτό έγινε με την απίστευτη εκτέλεση του Sharks And Storms που το τελείωμα του μας άφησε άφωνους να προσπαθούμε να καταλάβουμε τι ακριβώς βιώσαμε. Εμείς από την μεριά μας σίγουρα το θεωρούμε ένα από τα καλύτερα live της χρονιάς. Και για το τέλος να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στην No Way Out και τους Μονολιθιανούς υπεύθυνους κύριους για το υπέροχο live που κανόνισαν…

mushroom freaks