CATHEDRAL 25/3 GAGARIN 205

Η κυκλοφορία κάθε album από τους CATHEDRAL σηματοδοτεί και το κλείσιμο ενός ραντεβού με τους Έλληνες οπαδούς τους. Πραγματικά λοιπόν θα πρέπει να αισθανόμαστε αρκετά τυχεροί που σχεδόν κάθε δύο χρόνια έχουμε την δυνατότητα να βλέπουμε μία τόσο ιστορική στον doom-heavy-rock χώρο μπάντα. Ένα group με άψογα στο σύνολό τους album το οποίο έχει επηρεάσει πολύ κόσμο. Παρ’ όλα αυτά προηγούμενες εμπειρίες από live τους εδώ έδειχναν ότι το Gagarin είναι αρκετά μεγάλο και ότι ένα χώρο πιο μικρότερος και πιο άμεσος όπως το An να ήταν καλύτερη επιλογή για το live. Τελικά η προέλευση του κόσμου ήταν αρκετά ικανοποιητική καθώς ήταν αραιά γεμάτο. Μια μικρή καθυστέρηση και οι INFIDEL ανεβαίνουν στην σκηνή. Εξ αρχής σου κάνει εντύπωση ο ήχος ο οποίος είναι πραγματικά άψογος. Κάθε όργανο ακούγεται πεντακάθαρα και σωστά τοποθετημένο στο όλο ηχητικό σύνολο. Η μουσική τους μάλλον γέρνει προς το doom με αρκετά σύγχρονα στοιχεία βέβαια. Χαρακτηριστική η φωνή αλά Messiah ενώ το riffs είναι αρκετά έξυπνα στημένα. Σε γενικές γραμμές έχουμε μια συμπαθητική εμφάνιση και ένα καλό ζέσταμα για το κυρίως πιάτο… Τα πράγματα δείχνουν ότι θα κυλήσουν πολύ όμορφα όταν ακούς τους CATHEDRAL να ξεκινούν με το ψυχωτικά υπερπορωτικό riff του Utopian Blaster, από την άλλη όμως δεν το ευχαριστιέσαι όσο θα μπορούσες καθώς οι κιθάρες είναι αρκετά πίσω. Εντάξει, σκεφτόμαστε μία μπάντα με τόσες εμπειρίες θα εντοπίσει το πρόβλημα και θα έχουμε το αναμενόμενο καταιγιστικό κιθαριστικό αποτέλεσμα. Αυτό όμως συμβαίνει προς το τέλος της εμφάνισης… η οποία κατά τ’ άλλα κρίνεται φοβερή. Η φυσιογνωμία του Lee Dorian αποσπά όλα τα βλέμματα του κοινού. Ο τύπος σε κάθε live δίνει και μία παράσταση. Οι θεατρικές, άλλοτε πένθιμες άλλοτε περισσότερο χορευτικές τους κινήσεις σε κρατάνε σε εγρήγορση να παρατηρείς συνεχώς την σκηνή. Σε εγρήγορση βέβαια μας κράτησε και η επιλογή των κομματιών καθώς επιλέχθηκαν τα πιο doom τους κομμάτια. Κάπου εκεί ανάμεσα έπαιξαν και τα Ebony Tears και Night Of The Seagulls τα οποία έστησαν μία ολόμαυρη πένθιμη ατμόσφαιρα στο Gagarin η οποία εναλλασσόταν με τους γρήγορους ρυθμούς κομματιών ύμνων όπως τα Hopkins και Ride. Μετά από μία ώρα μας χαιρετούν εγκαταλείποντας την σκηνή, γνωρίζουμε βέβαια ότι μας οφείλουν και ένα encore αλλά και πάλι το θεωρούμε πολύ λίγο. Αν μη τι άλλο τα παλικάρια έχουν δισκογραφία να καλύψουν δυόμισι ώρες και, live. Επιστρέφουν λοιπόν στη σκηνή και παίζουν το αρκετά groove Vampire Sun που στο τελείωμα βρίσκει τον τραγουδιστή τυλιγμένο με το καλώδιο του μικρόφωνου στο λαιμό του. Σε γενικές γραμμές ακούσαμε τους Cathedral όπως τους περιμέναμε με το μόνο μας παράπονο να βρίσκεται στο μικρό σε διάρκεια set τους.

mushroom freaks