BULL DOZA, SAMAVAYO, TASTE OF GRIEF, HEADQUAKE 19/4 AN CLUB

Κατά καιρούς παραπονιόμαστε ότι δεν έρχονται ξένα group ή ότι όταν αυτά έρχονται οι τιμές των εισιτηρίων είναι πολύ υψηλές. Η αλήθεια είναι ότι όλα τα παραπάνω ισχύουν, αλλά το ζήτημα είναι πως μπορεί να αντιδράσει ο εκάστοτε οπαδός της μουσικής. Υπάρχουν βέβαια αξιόλογα συγκροτήματα στην ελληνική σκηνή αλλά το θέμα είναι πως θα καταφέρουμε να ακούμε συχνότερα πράγματα αξιόλογα και από το εξωτερικό και όχι προτάσεις της σύγχρονης βιομηχανίας η οποία κοιτάζει με τον τρόπο της να κατευθύνει την μουσική. Πιστεύουμε ακράδαντα στην δύναμη του underground χώρου και κινήσεων. Μία τέτοια κίνηση ήταν η, ας την αποκαλέσουμε συνεργασία των Bull Doza και Samavayo έτσι ώστε οι δεύτεροι να έρθουν στην χώρα μας και να περιοδεύσουν σε διάφορα μέρη μας. Η αξία του group αυτού για όσους έχουν ακούσει κομμάτια ή δίσκο τους δεδομένη, η τιμή του εισιτηρίου 10euro, η προέλευση του κόσμου όμως επιεικώς ανεπαρκείς. Η εμφάνιση των Samavayo στην Αθήνα πλαισιωνόταν από τους δικούς μας Headquake, Taste Of Grief και Bull Doza. Οι HEADQUAKE αποτελούν μία ακόμη ενδιαφέρουσα μπάντα η οποία κινείται σε heavy-rock ήχους και στα κομμάτια τους δείχνουν πόσο τους αρέσει το groove. Τα refrain τους σίγουρα είναι αρκετά πιασάρικα και σου καρφώνονται στο μυαλό αμέσως. Ο ήχος κινήθηκε σε αρκετά ικανοποιητικά επίπεδα, ενώ μια μικρή διακοπή σε ένα κομμάτι δεν τους πτόησε ώστε να συνεχίσουν και να κλείσουν μία σίγουρα επιτυχημένη εμφάνιση. Από ότι μάθαμε κιόλας τα παιδιά εύχονται τον Σεπτέμβρη να κυκλοφορήσουν και την δουλειά τους. Οι επόμενοι, TASTE OF GRIEF, δεν μπορούμε να πούμε ότι απέχουν μουσικά από τους πρώτους. Ο ήχος τους βέβαια είναι ολίγον πιο βαρύς ενώ προσεγγίζει συχνότερα το stoner και φλερτάρει με groups όπως οι Clutch. Τον τελευταίο καιρό τους έχουμε παρακολουθήσει άλλες ΄δυο φορές και πρέπει να πούμε ότι σίγουρα από μέρους μας κοστολογείται ως η καλύτερη. Ίσως σε αυτό συνείσφερε ο ήχος ο οποίος και εδώ ήταν αρκετά καλός, καθώς και η όρεξη που έδειξαν τα παιδιά σε όλο το set τους. Τα κομμάτια τους βρίσκονται σε καλό επίπεδο και σου περνάνε με άμεσο τρόπο την ενέργειά τους ώστε να κουνηθείς ρυθμικά. Γύρω στα τριάντα λεπτά κράτησε η εμφάνισή τους η οποία έκλεισε με το ειλικρινές χειροκρότημα του κόσμου. Κανονικά στην συνέχεια θα εμφανίζονταν οι Bull Doza, στην σκηνή όμως ανέβηκαν τα παιδιά από τους SAMAVAYO και άρχισαν να στήνουν τον εξοπλισμό τους. Η αλλαγή της σειρά πιστεύουμε ότι είχε ως αντικειμενικό στόχο να βγει το group στο μέγιστο κοινό που μπορούσε να έχει τη συγκεκριμένη βραδιά, μιας και η ώρα είχε πάει δώδεκα. Ο Αργύρης των Bull Doza ανέλαβε το ρόλο να προλογίσει τους Samavayo και να ταρακουνήσει λίγο τον κόσμο ώστε να τους υποδεχτεί όσο το δυνατόν πιο ζεστά. Ξεκίνησαν με το Neovenator και από εκεί και πέρα μας χάρισαν μία ζεστή εμφάνιση. Σε γενικές γραμμές οι Βερολινέζοι Samavayo κινούνται σε stoner μονοπάτια χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εγκλωβίζονται εκεί. Μπορεί κάποιος στον ήχο τους να βρει αρκετά τεχνικά σημεία, σε στιγμές μέχρι και Tool θυμίζουν, ή πιο ακραίες κιθάρες σε φάση πιο μελωδικού hardcore. Βέβαια εκείνο το στοιχείο που τους κάνει να ξεχωρίζουν είναι η φωνή του τραγουδιστή-κιθαρίστα τους, οποίος έχει αρκετά μελωδική και ξεχωριστή χροιά. Από την εμφάνισή τους δεν έλειψαν και κάποια ολιγόλεπτα τζαμαρίσματα ιδανικά για ταξιδάκια σε συνδυασμό με το αλκοόλ που ρέει στο αίμα (ίσως το καλύτερο ήταν αυτό που έπαιξαν μετά το That Light). Γενικά για όσους γνωρίζουν να πούμε ότι επέλεξαν να παίξουν κομμάτια από την επερχόμενη κυκλοφορίας χωρίς όμως να παραλείψουν και τις προηγούμενες. Ο κόσμος πιστεύουμε έμεινε ικανοποιημένος από την εμφάνισή τους, όπως και εμείς βέβαια, αλλά είπαμε το μεγάλο ψεγάδι της βραδιάς ήταν ο λιγοστός κόσμος. Πάντως έκλεισαν την εμφάνισή τους με το Keep On Rollin(ένα από τα αγαπημένα μας) το οποίο είναι hidden track στο δίσκο τους death.march.melodies! μετά το τέλος του κομματιού Uneva. Μέρος του κοινού αποχώρησε μετά την εμφάνισή τους και οι BULL DOZA αναμενόμενα έπαιξαν σε ακόμα πιο μειωμένο πλήθος. Παρ ‘όλα αυτά έδειξαν να απολαμβάνουν πλήρως την εμφάνισή τους σε όλη την διάρκειά της. Το heavy-rock σε πρωταγωνιστικό ρόλο πάλι και αρκετά στοιχεία από διάφορες σκηνές να αιωρούνται δίπλα του. Η ουσία βέβαια είναι ότι τα κομμάτια τους είναι καλοδουλεμένα και σίγουρα αρκετά ενδιαφέροντα σε ιδέες, άλλοτε πιο τεχνικά και σε άλλες φάσεις πιο χύμα και απλής δομής. Κομμάτια όπως τα Another Song Of Self Destruction, The Devil Inside, How To Bake A song, This Hurts, Celebration (έτσι λέγεται και ο δίσκος τους που κυκλοφόρησε) δεν περνάνε σίγουρα απαρατήρητα. Ιδικά το Take Off με το οποίο έκλεισαν και την εμφάνισή τους, το οποίο γίνεται όλο και πιο αργό, είναι απίστευτο. Γύρω στα σαράντα λεπτά κράτησε η εμφάνισή τους και έκλεισε ένα όμορφο από όλες τις μπάντες live το οποίο είχαμε την χαρά και την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε λίγοι και τυχεροί γιατί άμα νομίζετε ότι είναι εύκολο να βλέπετε μπάντες στο άνθος ή στο ξεκίνημα και όχι στο απόγειο της καριέρας τους, είστε αρκετά γελασμένοι και βαθιά νυχτωμένοι…

mushroom freaks