REVOLTING BREED, SACRAM, UNIVERSE 217 22/3 AN CLUB

Κυρική λοιπόν και ξεκινάμε για το Αν. Το line up του live “περίεργο” αλλά όπως τελικά αποδείχτηκε, τέλειο. Άρχησε αργά, εκεί στη μέση ανεβήκαμε ρυθμούς και τελειώνοντας η ενέργεια είχε ξεφύγει παντελώς από τα επιτρεπτά όρια.

Οι Universe217 είχαν ήδη στημένα τα ενισχυτόνια τους, τα πετάλια τους και τις τυμπανάρες τους. Ανεβαίνουν πάνω και το ταξίδι αρχίζει. Κάθε live αυτή η μπάντα γίνεται όλο και καλύτερη. Πόσο καλύτερη να μου πείτε. Που θα φτάσει? Κι όμως θα σας απαντήσω, τα καταφέρνει. Με σύμμαχο τον πολύ καλό ήχο, το πολύ καλό δέσιμό τους και το κέφι τους για live μας πήγαν αργά, βασανιστικά αλλά και μελωδικά, προς το χάος. Μικροφωνισμοί, αργόσυρτα ριφ, γκρουβάτα σημεία, όλα αυτά δεμένα με την ΤΗΝ ΦΩΝΗ τόσο τέλεια, τόσο αρμονικά, τόσο περίεργα που σου φαίνονται οικεία. Πραγματικά μπράβο στα παιδιά που όσο πάνε και βελτιόνονται. Πως τα καταφέρνουν το ξέρουν μόνο αυτοί, εμείς είμαστε εδώ για να τους καμαρώνουμε.

Σειρά είχαν οι Sacram. Πρώτο live που θα τους έβλεπα. Έχοντας ακούσει τα ηχογραφημένα τους πραγματικά δεν περίμενα αυτό που άκουσα/είδα. Μετά από μια εισαγωγή ανεβαίνουν πάνω, μας παίζουν ένα ορχηστρικό ψυχεδελιασμό και προς το τέλος του, αφού ανέβηκε και ο τραγουδιάρης άρχισαν τα καλά! Μελωδίες! Μελωδίες! Μελωδίες! Άπειρα συναισθήματα κατά τη διάρκεια του σετ τους. Καταφέρνουν με τόσο τέλειο τρόπο να ενώσουν τόσα είδη. Από σουηδία μεριά μέχρι και black. Από ψυχεδελικά περάσματα μέχρι που σε σημεία να αγγίζουν και τα όρια του post. Ο τραγουδιάρης να οργιάζει, να φτύνει οργή και πόνο, τα έγχορδα μία να μπουκώνουν από το γκρουβ και την άλλη να φωνάζουν λες και είναι έτοιμα να κλάψουν, με τον ντράμερ παρέα κρυμένο πίσω απ’τη μαλλούρα, χαμένο στον δικό του κόσμο να δίνει τον καλύτερο ρυθμό για να πατήσουν όλα. Αν και περίμενα όμορφα πράγματα από τα παιδιά, σίγουρα δεν ήμουνα προετιμασμένος γι’αυτό που έγινε.

Σειρά των Revolting Breed. Τελευταία μπάντα της βραδιάς απ’την Πάτρα. Γνωρίζοντάς τους από το ξεκίνημα τους, έχοντας λιώσει την υπερδισκάρα τους, έχοντας να τους δω live σχεδόν 2 χρόνια, περίμενα πως και πως να ανέβουν πάνω μπας και έρθει η λύτρωση. Τα κατάφεραν και με το παραπάνω. Μία απ’τις πιο καλοδουλεμένες και δεμένες μπάντες που γνωρίζω, με ισωπεδωτικά live στο ενεργητικό τους και με μια απ’τις καλύτερες φωνές (αν όχι η καλύτερη) που υπάρχουν. Απ’τη στιγμή που ανέβηκαν πάνω μέχρι και τη στιγμή που κατέβηκαν, ήταν ένας ασταμάτητος οδοστρωτήρας. Ενέργεια στα κόκκινα, συνεχή κίνηση του τραγουδιστή (μας χάρισε και ένα ακροβατικό), παίξιμο από άλλο πλανήτη από όλους, δεκάδες ριφάρες μία να τρέχουν με την ταχύτητα του φωτός, την άλλη να γκρουβάρουν σαν να μην υπάρχει αύριο με τον ντράμερ να φένεται σαν να μην ξέρει τι να πρωτοπαίξει (φυσικά και ήξερε, παραήξερε βασικά). Πήραμε και μια γεύση από καινούργια κομμάτια, 4 για την ακρίβεια. Διασκευές σε Lamp of God, Haunted και Stampin Ground μας έστειλαν από κει που ‘ρθαμε, τα κομμάτια του δίσκου παιγμένα καλύτερα και από τον δίσκο και ένα συνεχόμενο κοπάνημα που σίγουρα μερικούς θα τους ταλαιπωρεί για μερικές μέρες.

Υγ. ο επαγγελματισμός που μας διακατέχει δεν μας επέτρεψε να έχουμε φωτογραφίες απ’το live. Κοινώς, ξεχάσαμε την φωτογραφική.

Nicklas